In een soort keet is een daklozenopvang gecreëerd. Vanaf 19.00u ’s avonds is het geopend. Als eerste mogen de vrouwen naar binnen. Ze wachten op een bankje en mogen douchen. Hun kleren worden in een bak gelegd en ze krijgen een pyama. Om vervolgens een maaltijd te nuttigen en naar bed te gaan. Als ze eenmaal binnen zijn, mogen ze niet meer weg. Na het eten gaan ze naar hun kamer, waar ze eigenlijk niet meer kunnen doen dan een boek lezen. Sommige zijn al vanaf 20.00u op hun kamer. Maar het is warm, behaaglijk en gezellig. Terwijl het buiten koud en guur is.

Leven op straat, zonder contact

We spraken een aantal vrouwen, die elke avond daar komen. Ze zijn dankbaar voor deze plek. Hun verhalen zijn schrijnend, geen contact meer met hun familie of kinderen. Een vrouw vertelde een kind te hebben, omdat ze verkracht was door haar vader.

 

Wat een leven, elke avond naar deze opvang en ’s ochtends om 9.00u moeten ze de straat weer op. In de zomer is deze opvang gesloten. Een medewerker vertelt dat dit een moment van veel verdriet is, om de mensen los te laten. Je weet nooit wie je weer terug zal zien.

Mensen die de wereld mooier maken

Wat ik vooral inspirerend vond was een vrouw die hier 3 avonden in de week werkte. Ze had een hele drukke baan in de marketing. Ze werkte hier met hart en ziel, ze wilde iets doen voor de maatschappij en deze mensen. Een enorme betrokkenheid waar wij hier nog wat van kunnen leren. Ik heb meerdere mensen in Boekarest ontmoet die een enorme drive hebben om de wereld een beetje mooier te maken. Zonder hier iets voor terug te verwachten. Niet alleen vrijwilligers, maar ook medewerkers hebben die drive. Er is soms geen salaris, omdat projecten afhankelijk zijn van subsidie. Toch blijven deze mensen werken en niet van 9-5, maar tot ’s avonds laat en ’s ochtends staan we er weer. Voor een salaris van bijvoorbeeld € 300,00 per maand.

Wat kan ik doen?

Het zet mij aan het denken, hoe goed ik het heb, dat het misschien tijd is voor vrijwilligers werk. Dan ik de overvloed die ik ervaar wil delen. Ik ben me heel bewust hoe goed ik het heb en hoe makkelijk. En ik weet dat ik niet de hele wereld kan veranderen, het begint bij dichtbij. Ik wil voelen waar en hoe ik de wereld een beetje mooier kan maken.